Afwezigheid Caricom-staatshoofden miskent positie

Afwezigheid Caricom-staatshoofden miskent positie van jongeren

De afwezigheid van een groot deel van de staatshoofden binnen de CARICOM tijdens de Special Summit on Youth illustreert duidelijk welke positie jongeren in de regio innemen op de prioriteitenlijst van deze leiders. Dit benadrukte Ferranto Dongor, voormalig jeugdambassadeur vandaag tijdens zijn toespraak op het Civil Society Forum on Youth Development.
-Farcha Elbers-

Deze activiteit is gehouden in het Staatsolie meeting center te Tout Lui Faut. Don-gor gaf blijk van zijn onte-vredenheid over het feit, dat slechts drie staatshoofden de topontmoeting bijwonen. Dit betekent, dat dit aantal niet voldoende is voor het verle-nen van quorum. Hier-door kan de CARICOM-commis-sie voor jeugdzaken haar be-vindingen en het rapport van de summit niet namens de Caribische gemeenschap aanbieden aan de verschil-lende staatshoofden. Dongor zegt, dat het moeilijk te vat-ten is dat er zo een geringe participatie is van staats-hoofden, terwijl jongeren de toekomst zijn van de regio en tevens de toekomst van de verschillende regerin-gen. Staatshoofden zouden wel degelijk aanwezig moe-ten zijn bij het nemen van beslissingen met betrekking tot de jongeren en daarmede de toekomst van de landen in de regio. Dongor zegt, dat er een begin gemaakt moet worden om regeringen te dwingen het jongerenbeleid tot één van hun topprioritei-ten te maken.
‘Als regeringen besluiten een beleid uit te stippelen zonder de jongeren erbij te betrekken zal een ieder op een grimmige toekomst stui-ten’, zegt hij. Gelet op de manier waarop zaken nu worden aangepakt is hij niet zeker over de garanties die de toekomst te bieden heeft. Jongeren kennen volgens hem de mate van belangrijk-heid van het investeren in kinderen en de huidige jeugd, zodat zij kunnen op-komen voor hun belangen, die regeringen beloven te realiseren. Dongor meent vaker te horen, dat de jeugd van tegenwoordig niets te bieden heeft. Maar dit wordt volgens hem verkeerd ge-zien. De jonge mensen uit eerdere generaties zijn gene-raties, die door ouderen van toen zijn opgevoed. Als kin-deren worden verstoten, niet de juiste verzorging krijgen, ze niet worden geleidt in de juiste richting en men ze lie-ver ziet gaan en hun niet het goede voorbeeld geeft of hun niet leert het goede van het kwade te onderscheiden en toch veel van hun ver-wacht wordt, zal dit niet goed aflopen. ‘Als er vol-doende voor de jeugd ge-zorgd wordt wordt er een jeugd gecreëerd om trots op te zijn en kan er beter werk verricht worden’, aldus Don-gor.

Jarig ATM kent 22 ministers in 40 jaar

Sinds de beëdiging van minister August Biswamitre als bewindvoerder op het ministerie van Arbeid in 1970, hebben 22 ministers hem opgevolgd. Joyce Amarello – Williams is de 22ste minister op het in-middels tot Arbeid, Technologische Ontwikkeling en Milieu (ATM) uitgebreide departement. Ze heeft vandaag tijdens een groots feest, in verband met de 40ste jaardag op 27 januari jongstleden, oud-minis-ters, –directeuren, en vakbondsleiders en degenen, die hebben gestreden voor de totstandkoming van het ministerie in de bloemetjes gezet.
Ronald Hooghart, die als eer-ste het woord voerde, heeft zowel de ambtenaren van ATM als de rest van de ar-beidersklasse opgeroepen om zich goed te beraden over wie zij wensen als lei-ders. Hij ziet, dat het al te vaak voorkomt dat mensen die zich als leiders van het volk opwerpen, niet begaan zijn met het lot van de wer-kers. Hooghart noemde het ministerie van Arbeid een product van hardnekkige strijd van mensen, die het meenden met de belangen van de werkende klasse. Nu het verkiezingsjaar is, is het volgens hem meer dan nodig te waken voor de belangen van deze klasse.
Imro Smith van de ATM-Voorlichtingsdienst noemde het een merkwaardigheid dat het ministerie in 40 jaar tijd 22 bewindvoerders heeft ge-kend. Dat komt neer op een gemiddelde diensttijd van circa 1 jaar, 9 maanden en 2 weken per minister. Van al-lemaal zwaaide Clifford Ma-rica met zes jaren het langst de scepter. Hij was van 2000 tot 2005 ATM-minister in het kabinet-Venetiaan/Ajo-dhia en werd door het daar-opvolgend kabinet-Vene-tiaan/Sardjoe op de post ge-handhaafd.
Toen zijn collega Siegfield Gilds in 2006 het veld moest ruimen op Handel en Indus-trie (HI), verhuisde Marica als minister van ATM naar HI, waar hij tot nu toe aan het roer zit. Zijn partijgenoot Joyce Amarello – Williams werd na zijn vertrek in 2006 minister op ATM. Geduren-de de militaire periode (1980-1987), de periode na de kerstcoup (1989-1991) en in het kabinet-Wijden-bosch/Radhakishun wissel-den de ministers elkaar heel snel af, soms al na enkele maanden.
Volgens ATM-directeur Shirley Defares heeft het mi-nisterie zijn bestaansrecht de afgelopen 40 jaren bewezen en zou het nu niet meer weg te denken zijn in de Suri-naamse maatschappij. Het ministerie streeft onder meer naar sociaal-maatschappe-lijk evenwicht in de samen-leving.
Defares roemt zowel Ama-rello-Williams als haar voor-ganger Marica om hun trans-parant beleid en hun eigen-schap gelegenheid scheppen te bieden aan directeuren om hun kennis en kunde in te zetten voor de ontwikkeling van het ministerie.
Behalve de dankdienst van woensdag jongstleden op de jaardag zelf zijn er ook nog enkele andere activiteiten op de feestkalender, waaronder een trimloop volgende week met als thema “Innovatie fu seti natie”, de uitgave van een gedenkboek en een tweedaagse beurs in verband met bewustwording van de muziekindustrie. Het minis-terie presenteerde vandaag ook nog zijn nieuwe logo met tekst en uitleg.
Amarello-Williams heeft in haar rede gepleit voor een sterkere positie van de arbei-dersklasse en betere verhou-dingen met werkgevers. Ze zei dat de overheid niet altijd partij hoeft te zijn in ar-beidsconflicten, zoals nu. In het verleden zouden die twee groepen in staat zijn veel zelf op te lossen. De laatste jaren echter wordt het minis-terie overstelpt met de roep om steeds meer wetgeving te produceren ter regulering. Volgens haar verwachten de mensen dat ATM alles kan reguleren: ,, ... maar dat kan niet altijd,” zegt ze. De be-windsvrouwe noemde als voorbeeld van een complexe situatie in arbeidsverhouding het fenomeen “contractar-beid’.

Caricom-ministers bereiden Verklaring Jeugdbeleid voor

De verschillende Caricom-ministers, belast met al-lerhande zaken die met de jeugd te maken hebben, hebben gisteren de ‘Declaration of Paramaribo on the Youth Development Goals’ voorbereid. Dit deden ze door het CCYD-rapport volledig uit te werken. Ook zullen de aanbevelingen gedaan tijdens het Youth Forum afgelopen woensdag aan de orde ko-men, alsmede de verklaring die jongeren hebben op-gesteld naar aanleiding van de geringe aanwezigheid van staatshoofden en regeringsleiders.
-Sharon Lang-

De verschillende sprekers wezen allen op het belang van de ontwikkeling van een degelijk jeugdbeleid. Ook moet er volgens hun een hechtere samenwerking ko-men tussen de jeugd en de overheden. Christaneisha Soleyn, Caricom-jeugdam-bassadeur van Barbados, zei dat de jongeren bij terugkeer naar hun land de aandacht moeten vragen van de rege-ringsleiders. Er moeten bij-eenkomsten worden gehou-den, zoals die tijdens de thans aan de gang zijnde top-ontmoeting, om aan infor-matie-uitwisseling te doen. ‘De ouderen hebben de in-formatie, die wij nodig heb-ben en het is cruciaal voor onze ontwikkeling, dat die informatie gedeeld wordt’ zo sprak zij in een felle toe-spraak. Zij riep haar colle-ga’s, die zij als leiders en world changers ziet, op om hun plaats in de wereld in te nemen. Minister Edwin Wolf steunde haar in haar rede-voering door te stellen, dat de diverse regeringen zich bewust moeten worden van de rol, die zij spelen binnen het kader van de ontwikke-ling van de jeugd. De terug-houdende houding, die aan de dag wordt gelegd laat nu al zien dat deze slechte ge-volgen heeft. Hierbij moet er gedacht worden aan onder andere de stijgende crimina-liteit, drugsgebruik en het steeds stijgende aantal HIV/ AIDS-gevallen onder de jon-geren. Dit alles brengt de toekomst van de jongeren in gevaar. De bewindsman op-perde derhalve, dat er nu wordt geluisterd naar de no-den van deze doelgroep en dat die zoveel mogelijk wor-den opgelost.

Self Reliance neemt aandelen Clico over

De N.V. Surinaamse Assu-rantiemaatschappij “Self-Reliance” heeft de aandelen van Clico Life Insurance Company Suriname N.V. en Clico General Insurance Company Suriname N.V. ge-kocht van het Trinidadiaans bedrijf CL Financial Ltd. De Clico bedrijven in Suriname zullen vooralsnog hun zelf-standigheid behouden en zich primair richten op de duurzame continuïteit van de belangen van de polis-houders. Aangezien Clico Life getroffen is door de re-cente wereldcrisis, is in overleg met de Centrale Bank van Suriname, de mi-nister van Financiën bena-derd voor financiële deelna-me in het reddingsplan. Het streven is om zo spoedig mogelijk een aanvang te ma-ken met het proces van de uitkeringen aan de polishou-ders.

JUSTITIA PIETAS FIDES – MCLXXIX 29.01.2010.

- Bharrat Jagdeo heeft op een twee dagen durende conferentie met legerofficieren aangegeven, dat hij de grensgeschillen tussen Suriname/Guyana en aan zijn westgrens met Venezuela, eerst via de diplomatie tracht op te lossen. In het achterhoofd, houdt hij daarbij wel het “internationaal recht” als module. Die gein hebben wij reeds in 1969, 1999/2000 en daarna ervaren. Duidelijker kan het niet. ‘Jagdeo, as always carries some major mishaps…, up his sleeves’.
- Het IDOS heeft een niet alleen opinie- maar ook opiniërende peiling gepubliceerd, nadat ongeveer 1500 kiesgerechtigden --volgens het bureau-- in vijf districten werden geënquêteerd. Met nog maar vier maanden te gaan, voor de algemene- en geheime verkiezingen van Mei 2010, zal de IDOS-becijfering nu al leidend worden voor bepaalde politieke organisaties en/of samenwerkingsverbanden. Echter moeten die fusies, nog voor het allergrootste deel worden gesmeed.
- Volgende week zal op initiatief van NPS-voorzitter, Runaldo R. Venetiaan, topoverleg binnen het Nieuw Front plaatsvinden. Verwachtbaar is, dat ook de overige coalitiepartners in ‘plusverband’ zullen worden geconsulteerd. De indruk mag echter niet worden gewekt, dat deze conferentie door toedoen van Ronnie Brunsijk werd geagendeerd. Gegeven het feit de samenwerkingsverbanden in deze regeringscoalitie binnen zes weken expireren, was het allemaal wel voorspelbaar. In het bijzonder, dat men in komende week bij elkaar zou moeten komen. Ook dit weekeinde zullen naar verluidt, enkele spaanders vallen en spijkers met koppen geslagen.
- De Nationale Assemblée heeft gisteren, in een buitengewone openbare vergadering, de rouwzitting ter ere van Dr. Johan Ferrier gehouden. Aanwezig was een deel van Ferrier’s kinderen en naaste familieleden.
- Het Bruynzeelcomplex aan de Surinamerivier is --exclusief de concessies-- aan Staatsolie verkocht. Jong Tjien Fa noemde een bedrag van veertien miljoen US-dollar, dat bij deze transactie is omgegaan.
- Uit zeer betrouwbare bron mocht worden vernomen, dat het Chinese Presidium van Pertjaja Luhur is leeggelopen en met turbovaart stevent naar de NPS. De immoreel aandoende fratsen van Somohardjo, vooraal in de richting van de weduwe Tjon Tjin Joe en haar familie, zouden aan de exodus, ten grondslag moeten liggen.
- Enige tijd geleden heeft het Bureau Openbare Gezondheidszorg een gaarkeuken, die absoluut niet aan “hygiënische vereisten” voldeed, aan de Sommeldijckstraat/Cateau van Roseveldtkade gesloten. Naar achteraf zou moeten blijken, door “actio” uit het midden van de eigen gelederen. De veel te hoge exploitatiekosten zouden uiteindelijk hebben veroorzaakt, dat de “food-outlet” voortijdig werd geëlimineerd. Allemaal vrij aannemelijke informatie, als de bedrijfseconomie wordt losgelaten op de vele probeersels van de man met de rode jas. Twaalf probeersels…, dertien ongelukken.
- Vanmorgen weer gezwam over een algemene zorgregeling, die Celcius Waterberg wil hebben. Daarbij had men de ‘prefuru’ om een vergelijk te maken met de USA en op schaal van ons eigen land. Laat het duidelijk zijn, dat een zesde van wat omgaat in de Amerikaanse economie, terecht komt in de gezondheidszorg. President Barack Obama gaf intussen de leden van de “Supreme Court” een zakelijke uitbrander, nadat dit hoogste gerechtscollege overging tot vonnis/arrest om meer vrijheid te gunnen aan particulieren, bedrijven en vakbonden bij het ondersteunen van politieke organisaties. Barack Obama ziet een latent gevaar, dat de ‘special interest groups’, zoals de farmaceutische industrie, meer greep kunnen krijgen op het openbaar bestuur. Door buitenproportionele financiële inbreuken en buitensporige vormen van donaties aan politici. Een zaak, waartegen Obama levenslang heeft gestreden.
- Na zestien dagen onder het puin in Haïti te hebben gelegen, hebben doortastende reddingswerkers uit Frankrijk een nog in leven zijnde jonge vrouw van zestien jaar gered. De Fransen gaven, in tegenstelling tot andere reddingsploegen die allang weer thuis zitten, bepaald niet op. Ofschoon dat de Verenigde Naties reddingsacties stopzetten, gingen de Fransen gewoon door met het zoeken naar overlevenden. Een extra hospitaalschip van de Fransen, is voor de kust van Haïti aangekomen.
- De voormalige Franse minister van Buitenlandse Zaken, Dominique de Villepin, is in zijn geheel vrijgesproken van complotteren tegen zijn voormalig ministerieel collega en nu president Nicolas Sarkozy van de Republiek Frankrijk.
- De katholieke nonnen, die rond de Oude Kerk van Amsterdam woonden en vele mensen van Surinaamse herkomst in nood bijstonden, zullen de oude binnenstad en frivole wallen gaan verlaten.
- Minister Chan Santokhi heeft het Openbaar Ministerie zelf gevraagd, om onderzoek en vervolging van een manspersoon die hem imiteerde en goederen van derden aftroggelde. De man is inmiddels aangehouden en in staat van beschuldiging gesteld. Het zoveelste scenario, uit criminele en alom bekende hoek.
- De auteursrechten, ontsproten aan authentieke muziekcomposities, hebben de onverdeelde aandacht van het Ministerie van Justitie & Politie. Er zijn afspraken gemaakt.
- De Amerikaanse voorzitter van de ‘executieve raad van bestuur’, bij de Federal Reserve --de centrale bank van de USA-- werd met zeventig tegen dertig senaatsstemmen herbenoemd. Ben Shalom Bernanke kan zich nu gaan toewijden, de Amerikaanse munt te bewaken en zijn toezichthoudersfunctie, uit te bouwen.
- Het Ministerie van Regionale Ontwikkeling bestond veertig jaar. Een dankdienst en de nodige toespraken, gaven cachet aan deze viering.
- Valse ID-kaarten en rijbewijzen, lagen ten grondslag aan gesjoemel met een groot aantal kavels en bouwterreinen. De politie heeft een stevig aantal mensen aangehouden en onder verhoor.
- Een aantal huurauto’s werd onrechtmatig klaargezet voor smokkel richting Guyana. De politie wist verdachten in te rekenen. Het is eerder voorgekomen, dat voertuigen naar Guyana verdwenen. Na zogenaamd te zijn gehuurd, door een crimineel georganiseerde bende.
- Oorlogsgeroffel werd gehoord uit kringen van onderwijsbonden die willen aangeven, dat bij uitvoeren van de zogeheten ‘alternatieve reeks’, achteruitgang in inkomen wordt verwacht.
- Grappig! “De brein achter autodiefstallen….”. Lijkt, dat een ochtendblad eerder bedoeld heeft te spreken van: “…het brein…”.
- Sportman en voormalig voorlichter bij de Suralco, Cor Lie A Kwie, kwam te overlijden. Met Ro Poelsingh, Guno Hoen en nu Cor Lie A Kwie, verliest het sportgebeuren heel veel.
- De voor velen levensbepalende schrijver J.D. Salinger, kwam in de Verenigde Staten van Amerika te overlijden.
- De positie van Errol Snijders, binnen het AVVS “De Moederbond”, wordt steeds problematischer. De beschuldigingen, richting financiële malversaties, houden nadrukkelijk aan.
- In April 2010 zal het tweede maritieme glasvezelkabelproject, waarin Telesur deelneemt, worden afgerond. Zo werd vanuit Coronie vernomen, waar de koppeling met de landkabels nu reeds een feit is.
- De SMS-interconnectie tussen Digicel en Tele-G (…), laat ondanks een genoemde “deadline” voor December 2009 nog steeds op zich wachten.
- Cambio’s blijken zich weer te buiten te zijn gegaan, met koersen voor aankoop van de US-dollars en nu ook Euro’s. De Centrale Bank, laat initieel een grommend geluid horen.
- Leden van het Korps Politie Suriname werden weer geprovoceerd, door een aantal jongelingen die helemaal vanuit Moengo naar Albina kwamen. Zaken worden geëvalueerd en maatregelen zijn op handen. Op verschillende momenten, zijn formele politiebarricades belaagd door mensen die zich niet aan wet en recht willen houden. Heeft onverlet consequenties. Zowel leden van het Nationaal Leger als van het Korps Politie Suriname, wordt het functioneren op meerdere moment lastig gemaakt. Er zijn figuren die de tomeloze chaos willen doen wederkeren. Hetgeen niet meer zal lukken. Ook met een Ronnie Brunswijk op de voorplecht niet. Laat dat heel duidelijk doordringen in bepaalde “ton ton’s”. Of die nou helder door het leven willen gaan of helemaal niet!
- Een Nierdialysecentrum, zal ook Nickerie binnen enkele maanden en wel operationeel ten deel vallen.

Suriname neemt leidinggevende rol in internationale drugsbestrijding
Ingezonden

- Manodj Hindori-

Suriname is in november 2009 gekozen tot vice-voorzitter van de Inter-American Drug Abuse Control Commission (CICAD). CICAD is het orgaan van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), dat belast is met de bestrijding van drugsmisbruik en drugscriminaliteit in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. Alle 34 lidlanden van de OAS zijn ook lid van CICAD. Het vice-voorzitterschap van Suriname wordt ingevuld door minister Chandrikapersad Santokhi van Justitie en Politie. Suriname kan in november 2010 voor een periode van een jaar belast worden met het voorzitterschap van deze organisatie. Dat Suriname als relatief klein land van het Westelijk Halfrond verkozen wordt om leiding te geven aan een dergelijke grote organisatie in de regio is ongetwijfeld een grote eer voor ons land. Dit artikel gaat in op de trends in de internationale drugshandel, de betekenis van CICAD bij de bestrijding hiervan en de rol, die Suriname kan vervullen in het leiderschapscentrum van dit orgaan.

Geschiedenis van CICAD

Sinds eind jaren zeventig wordt het Zuid-Amerikaans continent geteisterd door grootschalige productie van cocaïne. Vooral Colombia, Peru en Bolivia zijn grote producenten van cocaïne. Maar door de doorvoer van dit verderfelijk spul naar de lucratieve consumptiemarkten in de Verenigde Staten en West-Europa is zowat elk land op het Westelijk Halfrond geïnfecteerd geraakt door de cocaïne-epidemie. Vanuit deze achtergrond werd in april 1986 de eerste Inter-Amerikaanse conferentie tegen drugssmokkel te Rio de Janeiro, Brazilië gehouden. Op aanbeveling van deze conferentie werd CICAD in november 1986 opgericht door de General Assembly van de OAS. CICAD’s missie is om de productie, smokkel en misbruik van drugs in al haar lidstaten tegen te gaan. Om haar doelen te bereiken voert CICAD een aantal ondersteunende programma’s uit, waaronder preventie en vermindering van het gebruik van drugs, behandeling van drugsverslaafden, vermindering van de productie en smokkel van drugs, bestrijding van de aan drugs gerelateerde criminaliteit, versterking van nationale anti-drugs strategieën en van nationale anti-drugs organen, bestrijding van de aan drugs gerelateerde wapenhandel en witwaspraktijken, alternatieve ontwikkeling voor drugsproducerende gebieden en dataverzameling op het gebied van drugs.

Zorgwekkende drugs trends

Naast cocaïne manifesteerden zich in de jaren negentig van de vorige eeuw nieuwe internationale drugs trends. Synthetische drugs als methamfetamine en ecstasy kwamen op de markt. Het internet werd steeds meer als medium gehanteerd om pre-cursoren (chemische bestanddelen die gebruikt worden om drugs te fabriceren), chemicaliën en medicijnen met verslavende bijwerkingen te verhandelen. De internationale drugscriminaliteit breidde haar tentakels steeds verder uit en lijfde casino’s, offshore banken e.d. in. Prostitutie en mensensmokkel waren nieuwe gebieden, waar de drugscriminaliteit zich mee inliet. Drugsgeld bracht enorme corruptie onder ambtenaren en politieagenten met zich mee; soms zwichtten zelfs rechters en vooraanstaande politici voor het verleidelijke drugsgeld.
In antwoord op deze zorgwekkende ontwikkelingen formuleerde CICAD in 1996 de Anti-Drug Strategy of the Hemisphere. Deze strategie onderkende, dat de aan drugs gerelateerde misdaad in alle geledingen van de samenlevingen was doorgedrongen en dat drugsgebruik en drugscriminaliteit grote negatieve consequenties hadden voor de nationale veiligheid, de sociaal economische ontwikkeling en ontwikkeling van het menselijk potentieel van de regio. Het was evident, dat lidlanden individueel onvoldoende antwoord hadden op de grensoverschrijdende internationale drugscriminaliteit. De CICAD anti-drugs strategie van 1996 stond dan ook in het teken van ‘shared responsibility’.

Nieuwe internationale anti-drugs strategieën

Het is een feit, dat zolang de vraag naar drugs blijft bestaan er drugsproductie en drugshandel zullen zijn. Traditioneel waren de Verenigde Staten en West-Europa de afzetmarkten voor de Zuid-Amerikaanse cocaïne. Tegenwoordig is goedkope cocaïne echter ook in onze regio voorhanden en raken onze eigen jongeren verslaafd aan dit verderfelijk spul. Ondanks scherpe maatregelen en miljarden dollars investeringen is de drugssmokkel in de regio nog lang niet uitgeroeid. Integendeel, de drugsstrijd is er alleen maar intenser op geworden. Oorlogen tussen rivaliserende drugsbendes zaaien dood en verderf in de regio. Terroristische aanslagen worden vaker met drugsgelden gefinancierd. Ongecontroleerd gebruik en lozing van chemicaliën bij de productie van drugs hebben grote negatieve gevolgen voor het milieu. Internationale drugskartels zijn zo machtig geworden, dat zij tegenwoordig in staat zijn hele democratieën te bedreigen. Zij proberen politieke partijen te beïnvloeden, verkiezingen te manipuleren en mensenrechten onder druk te zetten. Niet voor niets heeft de secretarisgeneraal van de OAS, José Miguel Insulza, tijdens de CICAD-bijeenkomst in mei 2009 in Washington verklaard: “We cannot ignore the threat drugs mafias pose to security and development in our hemisphere”. Insulza heeft CICAD daarom opgeroepen haar anti-drugs strategie van 1996 aan te passen aan de hedendaagse ontwikkelingen.
De internationale gemeenschap heeft zich tijdens de World Drug Conference van de Verenigde Naties in maart 2009 in Wenen, Oostenrijk, uitgesproken om de internationale drugsmisdaad krachtig te bestrijden. Ook de Fifth Summit of the Americas in april 2009 in Port of Spain, Trinidad heeft de collectieve aanpak van drugsgebruik en drugsmisdaad hoog in haar slotdeclaratie opgenomen, met het oog op het garanderen van de openbare veiligheid op het Westelijk Halfrond.

Betekenis van CICAD voor Suriname

Wat betekenen deze internationale drugstrends voor Suriname? Het is zonder meer duidelijk, dat wat zich om ons heen afspeelt onherroepelijk invloed heeft op onze eigen situatie. Ook in Suriname leidt de grotere aanwezigheid van drugs tot meer consumptie, tot meer verslaving, tot meer menselijk leed en tot meer schade voor de maatschappij. Toenemende vormen van drugsgebruik baren de Nationale Anti-Drugs Raad en de opvangcentra voor drugsverslaafden grote zorgen. Drugsgebruikers doen steeds jonger een verslaving op. Drugssmokkel levert de politionele en justitiële autoriteiten continu hoofdbrekens op. De drugscriminaliteit is binnengedrongen in zowat alle geledingen van de samenleving. De gehele gemeenschap heeft vaker te lijden onder het stigma van Suriname als doorvoerland. Dat deze negatieve ontwikkelingen een halt moet worden toegeroepen mag duidelijk zijn.
De harde opstelling van Suriname in zijn strijd tegen drugs heeft de aandacht van CICAD getrokken. Suriname is door CICAD in staat gesteld te profiteren van haar internationale kennis en technische expertise. Met financiële en technische steun van CICAD is een aantal projecten in Suriname uitgevoerd, waaronder een landelijk huishoudonderzoek naar drugsgebruik, opzetten van een geautomatiseerd drugs datamanagementsysteem op het Openbaar Ministerie, het opzetten van een geïntegreerd informatienetwerk van de verschillende drugsbestrijdingsdiensten en onderzoek naar drugsgebruik in gevangenissen. Daarnaast zijn vele Surinamers in de laatste jaren door CICAD getraind op diverse gebieden, zoals het versterken van het nationaal anti-drugsbeleid, drugspreventie op scholen, minimumstandaarden in de verslavingszorg, opsporing van chemicaliën en pre-cursoren voor de bereiding van drugs en de bestrijding van witwaspraktijken. Suriname’s participatie in het Multilateral Evaluation Mechanism (MEM) van CICAD is toonaangevend in het Caribisch gebied. Suriname is recentelijk met steun van CICAD en de Europese Unie en met technische expertise uit België gestart met het opzetten van een drugsrechtbank voor de behandeling van verslaafde criminelen. Ondanks successen bij het terugdringen van cocaïne-droppings en het oprollen van internationale drugsbendes in ons land zijn wij er echter nog lang niet. Er is nog veel huiswerk te maken, voordat de drugsproblematiek tot beheersbare proporties is teruggebracht.

Suriname als leider van CICAD

In november 2010 zal de volgende grote CICAD-jaarvergadering in Paramaribo worden gehouden. Suriname zal dan naar verwachting gekozen worden om de hoogste post van voorzitter van CICAD in te vullen. Deze positie is een enorme eer voor ons land, maar gaat ook gepaard met verantwoordelijkheden en uitdagingen. Uitdagingen, die onder Suriname’s leiderschap zullen moeten worden aangepakt zijn o.a. eliminatie van de drugssmokkelroute vanuit Zuid-Amerika via West-Afrika naar Europa, verhoging van de kwaliteit en effectiviteit van de verslaafdenzorg, bestrijding van aan drugs gerelateerde corruptie, aanpak van internationale witwaspraktijken en harmonisatie van anti-drugs strategieën. Suriname kan als CICAD-voorzitter een belangrijke brugfunctie vervullen in de drugsaanpak van de Caribische landen via CARICOM en de Zuid-Amerikaanse landen verenigd in UNASUR. Met Suriname in de leiderschapsrol van CICAD kan de synergie in de gehele regio worden versterkt. Hierdoor kan het totale Westelijk Halfrond één vuist maken tegen de drugsmisdaad. Een uitdagend vooruitzicht voor ons land.

Referentiemateriaal:
- CICAD Statutes (1986)
- CICAD Annual Report 2008
- Speech by the Secretary General of the Organization of American States (May 2009)

BROMFIETSERS GROOTSTE GROEP
VERKEERSSLACHTOFFERS

Het veiliger maken van het verkeer, met als resultaat het terugdringen van het aantal verkeers-slachtoffers, zal multidisciplinair moeten worden aangepakt. Het ministerie van Openbare Werken of dat van Justitie en Politie zal het niet alleen kunnen.
Vertegenwoordigers van de twee ministeries zullen samen met re-presentanten uit de medische we-reld deze zaak ter hand moeten ne-men, vindt Lindy Liauw Kie Fa, me-disch directeur van het Acade-misch Ziekenhuis Paramaribo. In die hoedanigheid wordt haar da-gelijks gerapporteerd waar de af-deling Spoedeisende Hulp (SEH) mee wordt geconfronteerd. De si-tuatie, zoals wij die thans kennen is zorgwekkend.

Volgens de statistieken, die het AZP erop na-houdt, is het aantal verkeersslachtoffers, dat zich bij de Spoedeisende Hulp meldt, afgeno-men. Maar de ernst van de letsels die men op-loopt, niet. Het verkeer is simpelweg onveili-ger geworden en de letsels ernstiger. Niet zel-den krijgt het personeel bij de SEH te maken met verkeersslachtoffers, die onherstelbare letsels hebben opgelopen. Doordat men zich concentreert op de ongevallen met dodelijke afloop, blijft het leed van velen vaak onzichtbaar voor de gemeenschap. Liauw Kie fa wijst erop, dat slachtoffers van verkeersongevallen in vele gevallen niet meer de oude worden. Soms kunnen zij, al is het tijdelijk, niet deelnemen aan het arbeidsproces. Het inkomen wordt daardoor minder. De werkgever moet dan betalen voor arbeid, die niet wordt verricht. De opengevallen plek moet door iemand anders worden ingevuld, hetgeen nog meer kosten voor de werkgever met zich brengt. Maar, het zijn vaak de indirecte kosten, die “dodelijk” kunnen zijn. De artsen en het zie-kenhuis moeten worden betaald, terwijl veelal extra kosten moeten worden gemaakt voor transport naar de inrichting.

BROMFIETSERS

Bromfietsers vormen verreweg de grootste groep slachtoffers van verkeersongevallen, die zich melden voor behandeling bij de afdeling Spoedeisende Hulp van het Academisch Zie-kenhuis Paramaribo. Weggebruikers, die zich op gemotoriseerde tweewielige vervoersmiddelen voortbewegen vormen maar liefst de helft van het aantal slachtoffers van verkeersongevallen. De oorzaak daarvan is volgens de medisch directeur van het AZP multifactoreel. Er wordt harder gereden, de wegen zijn relatief smal, het verkeer is drukker en daardoor is er minder ruimte voor tweewielers om te ma-noeuvreren. Het is volgens Liauw Kie Fa van het aller-grootste belang, dat brom-fietsers zich aan het wettelijk voorschrift, met name het dragen van een valhelm, houden. Ze vertelt vaker van tandartsen en kaakchirurgen het verzoek te hebben ontvangen, om voorlichting met betrekking tot het dragen van valhelmen te geven aan bromfietsers en motorrij-ders. Gewezen zou moeten worden op het feit, dat valhelmen het hele hoofd die-nen te beschermen. Kaak-fracturen en andere letsels in het gezicht zijn aan de orde van de dag.
Bromfietsers trachten veel-vuldig de wettelijke voor-schriften te omzeilen door het dragen van helmen, die niet voldoen aan de voorschriften en dus ook niet de beoogde veiligheid garande-ren. Men volstaat tegenwoordig met een hoofddeksel, dat absoluut geen bescherming biedt en nota bene niet wordt vastgemaakt.

LETSELS AAN HET HOOFD

Letsels aan het hoofd zijn dan ook aan de orde van de dag. Daarnaast zijn die ook divers, zegt Liauw Kie Fa. Het ergste verschijnsel is een schedel-letseltrauma.Het kan leiden tot bloe-dingen in het hoofd. Lieuw Kie Fa vergelijkt de hersenen met een bal in een grotere bal. In-dien de kleinere bal met een bepaalde kracht tegen de grotere bal aan komt, kan die beschadigd raken. Men kan ook fracturen in het gezicht oplopen. Bij de Spoedeisende Hulp melden zich niet zelden verkeers-slachtoffers met een verbrijzeld gelaat. Met nadruk wijst Liauw Kie Fa erop, dat hersenschade zich in vele gevallen niet volledig herstelt.

SLECHTS
VOORLICHTING
ONVOLDOENDE

Volgens de medisch directeur van het Acade-misch Ziekenhuis Paramaribo is de proble-matiek niet op te lossen door slechts het ge-ven van voorlichting. Voorlichting, zegt zij, is slechts een deel van het werk, dat moet worden verzet. Volgens haar moet getracht worden te voorkómen, dat verkeersongevallen plaatshebben. Ze noemt als voorbeeld de in-troductie van gescheiden rijbanen. Wanneer auto’s en bromfietsers van aparte rijbanen ge-bruik maken, zullen wij reeds een heel eind zijn opgeschoten. De mogelijkheid, dat auto’s en bromfietsen met elkaar in botsing raken is dan geminimaliseerd. Hetzelfde geldt voor de voetgangers. Zo-lang die zich moeten voortbewegen op de rijweg, zullen erg grote risico’s blijven bestaan. Het komt er allemaal op neer, dat bij het ontwerpen van wegen, steeds het waarborgen van de veilig-heid van de gebruikers als leidraad moet gel-den. Essentieel blijft echter het gedrag van de mensen. Hard rijden moet achterwege worden gelaten en veiligheidsvoorschriften moe-ten strict in acht worden genomen.
GROTERE DRUK

In principe kunnen alle verkeersongevallen worden voorkómen. Liauw Kie fa geeft toe, dat verkeersslachtoffers een extra druk leggen op de reserves, waar de gezondheidszorg over beschikt. En die zijn beperkt. Ze noemt in dit verband het aantal donors, dat de Nationale Bloedbank ter beschikking heeft. Het Suri-naamse Rode Kruis heeft wat dat betreft volgens Liauw Kie Fa een voortreffelijke job ge-daan bij het werven van nieuwe donors in de afgelopen jaren. De medisch directeur voegt er wel direct aan toe, dat het Academisch Zie-kenhuis Paramaribo en met name de afdeling Spoedeisende Hulp te allen tijde gereed is om te doen wat nodig is om slachtoffers te hel-pen. Toch blijft zij van oordeel, dat slechts het geven van voorlichting niet voldoende is. De aanpak moet erop gericht zijn verkeersonge-vallen te voorkómen. En die aanpak moet multidisciplinair zijn. Het kan nimmer een taak van de politie alleen zijn. Nog minder kan het worden overgelaten aan de vaktechnische men-sen van het ministerie van Openbare Werken. We zullen het samen moeten doen, zegt Lindy Liauw Kie Fa, medisch directeur van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo.

Zo maar . . .

Bij het heengaan van Guno Hoen

“Wanneer het aardse tabernakel van ons, kleine schep-selen, in een ademtocht wordt afgebroken, lijkt de kwaadaardige dood in zijn brute gewelddadigheid de overhand te hebben op het ons, dierbaar leven”. Met deze woorden begon Guno Hoen elke “In Memoriam” van een overleden sporter tot het verleden week dagen op hem van toepassing is geworden.
Jaren geleden bezocht hij regelmatig zijn vriend en ex-politie collega Chico Ellis om de hoek bij mij op Flora-A. Zij, niet meer zo jong zijnde, amuseerden zich best, het-geen voorbijgangers aan hun gelach konden merken. Nu en dan namen ze samen in het politiehuis aan de Zwar-tenhovenbrugstraat een drankje. Na het verscheiden van Chico verloor ik hem een poos uit het oog. Tot ik hem een keer tegen het lijf liep en ik de plaats van Chico mocht in-nemen.
Hij ontdekte tijdens een babbeltje met mijn wederhelft dat ze beiden op dezelfde datum van dezelfde maand jarig werden. Daardoor ontstond er tussen hen een aparte band. Ze was dan ook geschokt toen ze van zijn dood op 21 januari, twee dagen na mijn jaardag, vernam en enigszins boos omdat zij mij herhaalde malen had aange-spoord om hem te bellen, nadat hij zienderogen achter-uitging.
An was zijn gezellin, levenspartner en betrouwbare chauffeuse. Ze was geduldig en werd nooit moe om hem te brengen waarheen hij wilde. En als zij na een poosje wachten hoorde dat haar dienst op dat ogenblik niet meer nodig was, reed zij zonder mopperen heen.
Deze week was wel voor mij een ongewoon drukke. Dinsdag hebben wij de buurman Stanley Pelgrim naar, zoals ze modern zeggen, zijn laatste rustplaats vergezeld. Gisteravond hadden wij de traditionele singi-neti van Guno op het complex van de vereniging die hij met hart en ziel heeft gediend: Voorwaarts. Het was voor sommi-gen wel een beetje zoeken naar het huis van de vereni-ging aan de Jagernath Lachmonstraat. Vooral omdat er aan de straatzijde nog een aanduiding ontbreekt. Kwam nog bijkijken dat het licht niet vlot wilde schijnen. Som-migen konden daardoor de plaats niet vinden en enkelen keerden door het psuedolicht terug. Er is in elk geval uit volle borst gezongen. Vanmiddag is zijn lichaam op An-netta’s Hof aan de schoot der aarde toevertrouwd.
Maar gisteren had ik ook nog een andere singi-neti en wel die van mijn vriend Peerke Deul, zoals iedereen hem kende. In werkelijkheid heette hij Petrus, maar van kinds af werd hij Peerke genoemd.
Hij was een uitstekende kok, zoals Guno een uitsteken-de voetballer was. In de laatste tijden was zijn specialiteit pom en zijn bedrijf heette Peerke Deul’s Food Produc-tion. Net als Guno Hoen hield hij ook van een babbel en een borrel. Peerke heeft het niet zolang als Guno op deze aarde volgehouden. Net als Guno was hij voor de ene door de Heer naar huis geroepen en voor de andere heengegaan. Hij was alleen met zijn 65 aardse jaren zo jong dat Guno zijn vader zou kunnen zijn.
In elk geval sluit ik mij aan bij alle wensen dat hun zielen in vrede mogen rusten. Aan de nabestaanden zij heel veel sterkte toegewenst, want ik weet wat het eeuwige heengaan van een dierbare betekent!

Henry E. Cameron